شعری از شهرام شیدایی            

                             

 

زمان خیانت رسیده بود

      و سكوتِ تقسیم‌شده میان افراد

                 حرف می‌خواست، و از بعضی‌ها بیرون می‌كشید

زمانِ خیانت رسیده بود

     من تو را در چشم‌هایم پنهان كردم

و از آن پس هیچ‌گاه نتوانستم نگاهت كنم.

 

حالا كه مُرده‌ای

         از چشم‌هایم بیرونت می‌آورم   

                                     و رهایت می‌كنم

و تو مثل ماهی به آب برمی‌گردی

      دست‌كم در من سالم مانده بودی

دستِ‌كم در من

          هیچ‌كس حقِِ " خائن " گفتن به تو را نداشت.

 

                                    (انتخاب شده از مجموعه‌ی خندیدن در خانه‌ای كه می‌سوخت)