یک شعر کوتاه

 

شب  با آن چهره ی تاریکش

سراغ چشم های مرا می گیرد

پرنده های جا مانده در رویاهایم

                           بی قراری می کنند...

 

چقدر باید از رویا بنویسم؟

چقدر می توانم دروغ گفته باشم؟

من

   هیچ وقت

            خواب هیچ پرنده ای را

                                       ندیده ام.

 

                     ( از جموعه ی زیر چاپ  در ادامه ی بادها)