امروز عجیب دلتنگ شهرام شیدایی بودم. به عکس هامان برگشتم و خاطره هایی که انگار هنوز تازه اند. انگار نه انگار که غبار سال ها بر آن ها نشسته است.

با  شیدایی لبخند زده بودیم در عکسی که در خانه ی مجید تیموری گرفته شده بود. برایش شعر خواندیم و سکوت کرد. برایش شعر خواندیم و...

آن روز ها گذشتند و تنهایی ما بیشتر شد. شهرام شیدایی رفت و نمی رود.

آتشی برای آتشی دیگر را برای چندمین بار ورق زدم و این شعر در دوباره گی خوانش مرا جذب کرد.

  شعری از زنده یاد شهرام شیدایی

 چیزی در من می میرد

             هر قدر که زندگی می کنم.

 

  باد می آید و می رود

  چیزی به جا نمی گذارد

             مگر

                  گذشته ی خویش را.

   گاهی فکر می کنم

        فقط در باد می توانی زنده باشی

                           در گذشته ی من.

 

           انگار تمام آشیانه های پرنده گان

  پنجه های باز شده ی مهربانِ دست هایِ توست

                  : دست هایت را

                      برای پرنده ها  جا گذاشته ای.

 

  ابرها

        فکرهای مرا به تو می پیوندد

  به همان دنیایی که در آن

  نه تو هستی  و نه من

                 که در آن

                            تنها

       فکرهای سرد شده مان می توانند

                          همدیگر را ببوسند

 

    دنیای خیال نیز

            غنیمتی ست

                 وقتی که می گویند

                         تو مرده ای.

 

    تو

       کنار رفته ای از دنیا

               به مرزهایی که شبیهِ

                           غرق شدنِ دریا  در دریاست.

  مثل اینکه همه ی حرف هایت را

                           به گنجشک ها گفته ای

                                     به جوانه ها

  به درختان و سایه هاشان

                   به خوشه های گندم

              تنها زمانی که می رسیدند و تَرَک برمی داشتند.

              فکر نمی کردی که می شود

                        میانِ این همه چیز

                  دست ها و چشم های تو را پیدا کرد؟

             فکر نمی کردی که صدایِ یک رودخانه

                   بتواند دلتنگیِ ماه و مرا یکجا بشوید

                         و بیاید به صدا کردنِ تو؟

                                       ...

 

      تو از آن سوی اگر

               انکار کنی زمان را

                    ما به هم خواهیم پیوست.